Στο forum του Nitendo.gr, στα πλαίσια ενός διαγωνισμού για τα 25α γενέθλια της σειράς The Legend of Zelda, έγινε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση απο το χρήστη Disciple in Agony. Nα γράψουμε τη δική μας ιστορία, fanfiction με άλλα λόγια. Αποφάσισα να το συνεχίσω (κυριεύοντας όλο topic) και θα αναρτώ τις νέες εξελίξεις και εδώ. Ακολουθεί το πρώτο μέρος της ιστορίας απο το χρήστη Disciple in Agony, και θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα. Ειδικές ευχαριστές στους χρήστες pekinoua, sartorious, Nintendofun Gunpei, ΜasterF και Kampas που συνεισέφεραν στην ιστορία.
-----Η Σκιά------
Η σιγανή φωτιά τρεμόπαιζε ακόμα...στο θρόισμα των φύλλων η Epona μετακινήθηκε, ίσα ίσα για να βρει νέα θέση στο μακάριο ύπνο της-το ταξίδι ήταν μακρύ και κουραστικό..κάποιος όμως έμενε άγρυπνος με τα μάτια καρφωμένα στο φεγγάρι. Υπήρχε κάτι σε εκείνη την νύχτα που δεν ήταν φυσιολογικό. Λες και πάνω στο πηχτό σκοτάδι της νυχτιάς, είχε απλωθεί ένας αδιόρατος, διάφανος μανδύας που αν και δεν τον έβλεπες, ήξερες ποιο ήταν το σημάδι του, ποιος ήταν ο σκοπός του και ποιο ήταν το χρώμα του...μαύρο, πιο βαθύ και πιο σκοτεινό από τα βάθη της Αβύσσου.
Η πριγκίπισσα αναδεύτηκε μέσα στο μυαλό του Λινκ, καθώς την έφερνε στο μυαλό του ξανά και ξανά, σε εκείνο το σχεδόν ατελείωτο παραλήρημα φόβου, έκστασης και βαθιάς ανησυχίας.
”Δεν ήταν κάτι που έχω ξαναδεί, λες και διαστάσεις αλλόκοτες και ξένες προς εμάς, κινήθηκαν παράλληλα με τους νόμους της δικής μας ζωής..Αισθάνθηκα ότι με κοίταζε...Ναι ήμουν σίγουρη...Kάτι πέρασε μπροστά από το Φεγγάρι....Μια Σκιά....Και αυτή η Σκιά ήταν καρφωμένη πάνω μου”.....
Μπορείτε φυσικά να διαβάσετε όλη τη ιστορία απο την αρχή της, εδώ.
-----Η Σκιά------
Η σιγανή φωτιά τρεμόπαιζε ακόμα...στο θρόισμα των φύλλων η Epona μετακινήθηκε, ίσα ίσα για να βρει νέα θέση στο μακάριο ύπνο της-το ταξίδι ήταν μακρύ και κουραστικό..κάποιος όμως έμενε άγρυπνος με τα μάτια καρφωμένα στο φεγγάρι. Υπήρχε κάτι σε εκείνη την νύχτα που δεν ήταν φυσιολογικό. Λες και πάνω στο πηχτό σκοτάδι της νυχτιάς, είχε απλωθεί ένας αδιόρατος, διάφανος μανδύας που αν και δεν τον έβλεπες, ήξερες ποιο ήταν το σημάδι του, ποιος ήταν ο σκοπός του και ποιο ήταν το χρώμα του...μαύρο, πιο βαθύ και πιο σκοτεινό από τα βάθη της Αβύσσου.
Η πριγκίπισσα αναδεύτηκε μέσα στο μυαλό του Λινκ, καθώς την έφερνε στο μυαλό του ξανά και ξανά, σε εκείνο το σχεδόν ατελείωτο παραλήρημα φόβου, έκστασης και βαθιάς ανησυχίας.
”Δεν ήταν κάτι που έχω ξαναδεί, λες και διαστάσεις αλλόκοτες και ξένες προς εμάς, κινήθηκαν παράλληλα με τους νόμους της δικής μας ζωής..Αισθάνθηκα ότι με κοίταζε...Ναι ήμουν σίγουρη...Kάτι πέρασε μπροστά από το Φεγγάρι....Μια Σκιά....Και αυτή η Σκιά ήταν καρφωμένη πάνω μου”.....
Μπορείτε φυσικά να διαβάσετε όλη τη ιστορία απο την αρχή της, εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου