Μέρος 22ο

      O Link άνοιξε τα μάτια. Έβλεπε θολά και τα μάγουλά του ήταν υγρά. Δάκρυα. Δεν ένιωθε πόνο, η Bell είχε φροντίσει γι’αυτό, ηταν σίγουρος. Το κρύο έδαφος του πάγωνε την πλάτη και ακόμα άκουγε τη βροχή, αλλά δε βρεχόταν. Απ’όσο κατάλαβε, βρισκόταν μέσα σε κάποιο κτίριο, ίσως κάποιο σπίτι. “Πώς βρέθηκα εδώ;…Πόσην ώρα είμαι λιπόθυμος;” Σκέφτηκε καθώς σκούπιζε τα μάτια του. “H Bell αποκλείεται να με έσυρε”. Ένιωθε το νεραϊδάκι να πεταρίζει τριγύρω του με τη φωνούλα του να τον ρωτάει αν είναι καλά. Δεν ένιωθε πόνο αλλά το στομάχι του ήταν σφιγμένο. Δεν απάντησε και άνοιξε τα μάτια του. Ένα κόκκινο μάτι που δάκρυζε αίμα τον κοιτούσε κατάματα. Ο Link ήξερε αυτό το έμβλημα καλά.

-Sheikah…

      Σαν ανταπόκριση στο όνομα της φατρίας του, η φιγούρα με το κόκκινο έμβλημα στο στήθος βγήκε από τις σκιές που την κάλυπταν. Στάθηκε μπροστά στο Link σε θέση προσοχής και υποκλίθηκε βαθιά, αλλά δε σήκωσε το κορμί του. Ο Link σηκώθηκε όρθιος και μόνο τότε ο μυστηριώδης άνθρωπος όρθωσε ξανά το ανάστημά του. Ο Link τον περιεργάστηκε και η Bell, καταλαβαίνοντας ότι καλύτερα να εξαφανιστεί, χώθηκε κάτω από το σκούφο του Link. Ο άγνωστος ήταν πιο ψηλός απ’αυτόν, και το σώμα του, λεπτό αλλά καλογυμνασμένο, ήταν τυλιγμένο στη γνωστή (για τους λίγους που γνώριζαν ότι υπήρχαν βέβαια) στολή των πολεμιστών της φατρίας της Σκιάς.  Μπλε ύφασμα που τους κάνει ένα με το νυχτερινό ουρανό, και ένα λευκό γιλέκο με το έμβλημά τους στο στήθος, συνήθως το τελευταίο πράγμα που έβλεπε ο στόχος τους, αν όντως προλάβαινε να δει κάτι. Το πρόσωπό του ήταν καλυμμένο με λευκό ύφασμα από τη μύτη και κάτω, ενώ στο κεφάλι του ένα αυτοχέδιο λευκό τουρμπάνι έκρυβε τα μαλλιά του. Τα μάτια του ήταν το μόνο διακριτό σημείο του σώματός του, μαύρα στο χρώμα της κόρης, και πλαισιωμένα από ένα σχέδιο, σα μαύρα δάκρυα. Φυσικά, ο Link υπέθετε πως ήταν άντρας. Και προφανώς αυτός ήταν που τον έφερε μέσα στο σπίτι που βρίσκονταν τώρα. Μετά απο αυτές τις σκέψεις, έσπασε τη σιωπή.

-Ποιος εισαι;

Ο άντρας ακούμπησε το ένα γόνατο στο έδαφος πριν απαντήσει. Το πρόσωπό του ήταν στραμμένο κάτω.

-Με λένε Ibham, άρχοντά μου. Η φωνή του ήταν καθαρή και σταθερή. Δεν υπήρχε ίχνος συναισθήματος ή κούρασης

-Και τι θέλεις εδώ Ibham;

-Ήρθα μετά από διαταγή του Μεγαλειότατου, άρχοντά μου. Σας φέρνω νέα, αν επιθυμείτε να τα ακούσετε.

-Είμαι όλος αυτιά.

-Η Πριγκίπισσα άρχοντα, ξύπνησε πριν λίγες μέρες.

-Καλό αυτό.

-Καθώς έκανε βόλτα στο προαύλιο στο εσωτερικό του κάστρου, είδε τους λόγιους μαζεμένους πάνω από το πεφταστέρι. Πλησίασε παρά τις προτροπές τους και το άγγιξε. Αυτό ράγισε και έσπασε. Η Πριγκίπισσα πρόλαβε μονάχα να ξεστομίσει το όνομά σας προτού λιποθυμήσει.

-Και τι μ’αυτό;

-Άρχοντα, η Πριγκίπισσα είναι πολύ χειρότερα από πριν. Η κυρά μου, η Ιmpa που την προσέχει, λέει πως δεν αντιδρά σε εξωτερικά ερεθίσματα. Την τυραννούν εφιάλτες και ψιθυρίζει το όνομά σας. Και ότι το σκοτάδι πλησιάζει.

-Κακό αυτό. Από μένα τι θέλεις;

-Την άμεση επιστροφή σας στο παλάτι, άρχοντά μου. Η Πριγκίπισσα σας χρειάζεται στο προσκεφάλι της.

-Η Πριγκίπισσα να με συμπαθάει, αλλά υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο αυτή τη στιγμή. Είδες τι συνέβη εδώ;

-Μάλιστα. Ήταν σκληρός αγώνας, αλλά εσείς ήσαστε ο τελικός νικητής.

-Πάλι καλά που με βοήθησες. Αλλά δε μπορώ να γυρίσω. Πρέπει να φτάσω οπωσδήποτε στην Κοιλάδα των Μαχών. Εκεί θα διορθώσω όλο αυτό το χάλι αλλά πρώτα θα κάνω μια παράκαμψη στα Χαμένα Δάση. Πρέπει να εξοπλιστώ κατάλληλα. Όταν τελειώσω με όλα αυτά τότε μόνο θα γυρίσω. Αυτό να πεις στο Μεγαλειότατο.

-Μ…μάλιστα άρχοντα. Είπε διστακτικά ο Ibham και με μια γρήγορα αλλά ρευστή κίνηση ήταν πάλι όρθιος και άρχισε να βαδίζει σβέλτα προς την έξοδο του σπιτιού.

-Και κάτι ακόμα Sheikah.

-Ορίστε. Είπε ο άντρας σταματώντας στη θέση που βρισκόταν.

-Ξέρεις αν ο Βασιλιάς ετοίμασε αυτό που του ζήτησα όταν σφραγίσαμε τον Ακατανόμαστο;

Ο Sheikah γύρισε και κοιτώντας χαμηλά απάντησε.

-Είμαι στη δυσάρεστη θέση να παραδεχτώ πως δεν έχω γνώση γι’αυτό που με ρωτάτε, άρχοντά μου. Αν θέλετε…

-Δεν πειράζει. Θέλω να πεις αυτό που θα σου πω στο Βασιλιά. “Κάνε γρήγορα αυτό που σου είπα. Ο χρόνος τελειώνει και δεν υπάρχουν περιθώρια”. Επίσης θέλω να το γάντζο μου από το Βασιλικό Θησαυροφυλάκιο. Κατάλαβες;

-Απόλυτα, άρχοντά μου. Με την άδειά σας. Με το που απόσωσε αυτό το λόγο, ο Ibham πήδηξε προς τα πίσω, βγαίνοντας από το σπίτι και χάθηκε από τα μάτια του Link.