Μέρος 4ο (απο το χρήστη sartorious)

    Προχωρώντας όλο και περισσότερο στη γη της Hyrule, ένιωσε το σημάδι του Triforce στο χέρι του να φλέγεται. Αυτό επιβεβαίωσε τις υποψίες του ότι κάτι μεγάλο και σοβαρό απειλούσε να διαταράξει την ειρήνη της Hyrule. Την προσοχή του απέσπασε ο χαρακτηριστικός ήχος που κάνουν τα μεγάλα φτερά όταν χτυπούν στον καθαρό αέρα. Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά για να αντικρίσει ένα περίεργο φτερωτό πλάσμα, απίστευτης όμως ομορφιάς. Μπορεί κανείς να το παρομοιάσει με φτερωτό άλογο, αλλά και πάλι ήταν πολύ πιο όμορφο, μεγάλο και γερό από ένα απλό άλογο. Το χρώμα του ήταν άσπρο και, παρόλο που το σκοτάδι επικρατούσε παντού, φαινόταν ολοκάθαρα, σαν να έλαμπε ένα αστέρι μέσα στο σώμα του αλόγου.
    Ο Λίνκ δεν μπορούσε να μην το κοιτάζει, ξαφνιασμένος αλλά και εκστασιασμένος από την ομορφιά και την ηρεμία που εξέπεμπε αυτό το φτερωτό πλάσμα. Τη στιγμή που άρχισε να αναρωτιέται από που μπορεί να προήλθε, άκουσε μια φωνή να ηχεί γύρω του. Ξαφνιασμένος, κοίταξε τριγύρω. Τίποτα, όμως, δεν φαινόταν να του έχει φωνάξει. Τα πάντα γύρω του εξακολουθούσαν να κοιμούνται. Το πλάσμα, όμως, εξακολουθούσε να τον κοιτάει έντονα. Ο Λίνκ κάρφωσε το βλέμμα του στα μάτια του αλόγου, όταν άκουσε πάλι την ίδια, δυνατή φωνή να ηχεί ξανά:
"Μη φοβάσαι και μην ανησυχείς. Το όνομά μου είναι Έζλαντ. Είμαι εδώ να σε οδηγήσω σε μονοπάτια πέρα από το χώρο και το χρόνο, για να σε προειδοποιήσω για το κακό που έρχεται..."
Η φωνή του όντως έσβηνε καθώς ο Λίνκ ένιωσε τα πάντα να χάνονται γύρω του. Όχι για πολύ, όμως. Ξαναβρέθηκε ξανά στην πεδιάδα Hyrule. Αυτή τη φορά, όμως, τίποτα δεν ήταν ίδιο. Η γη ήταν ξερή και φωτιές έκαιγαν στα δέντρα και τα δάση. Στις πόλεις ακούγονταν τα ουρλιαχτά των ανθρώπων που έτρεχαν να σώσουν τη ζωή τους. Ο Λίνκ προσπάθησε να τρέξει και να τους βοηθήσει, αλλά ένιωθε ανήμπορος να κουνηθεί. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να στέκεται χωρίς να μπορεί να αντιδρά.
    Ξάφνου, εμφανίστηκε μια σκιά πέρα στον ορίζοντα. Κάτι πετούσε στον ουρανό - και ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα προς το μέρος του. Όσο πλησίαζε, η σκιά άρχισε να παίρνει μορφή και σχήμα και να γίνεται όλο και πιο γνώριμη, μέχρι που ο Λίνκ ήταν σε θέση να αναγνωρίσει τη μορφή που πλησίαζε και να καταλάβει αμέσως ποιος ήταν υπεύθυνος για αυτήν την καταστροφή. Μα...δεν ήταν δυνατόν να ήταν εκείνος...Όμως δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει λάθος...
Πριν προλάβει όμως να τον πλησιάσει η σκιά, ο Λίνκ ένιωσε ξανά τον κόσμο να χάνεται και γύρισε ξανά στο τώρα, στην εποχή του, να κοιτάζει το περίεργο ον που βρισκόταν από πάνω του και περίμενε τη συνέχεια. Γιατί, τώρα πια, ήταν σίγουρος ότι ο Έζλαντ, το φτερωτό άλογο, μόλις του είχε αποκαλύψει το μέλλον και ότι η ανησυχία της πριγκίπισσας ήταν πράγματι βάσιμη...