Παρά τη συγκλονιστική αυτή αποκάλυψη που έκανε ο Έζλαντ, ο Link μπόρεσε
να κρατήσει την ψυχραιμία του. Είχε ξεπεράσει πολλά δεινά στις
αναζητήσεις του μέχρι τη νίκη, όπως και οι πρόγονοί του. Δε θα τον
φόβιζε ένα όραμα. Θάρρος! Αυτό άλλωστε ήταν το στοιχείο που τον
αντιπροσώπευε. Κοίταξε με νόημα το πνεύμα κι αυτό διάβασε τη σκέψη του.
"Γενναίε νεε", είπε με την απόκοσμη φωνή του, που ήταν σα να μιλάει μέσα
στο κεφάλι του, "κάνε υπομονή. Σύντομα θα κάνουν την εμφάνισή τους τα
πρώτα σημάδια. Αν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά, θα τα δεις και θα ξέρεις
τι πρέπει να κάνεις. Αν η καρδιά σου είναι καθαρή, θα πορευθείς σωστά."
Ξαφνικά η ηρεμία απο τη μορφή του εξαφανίστηκε. "Έρχονται κιόλας, οι υπηρέτες του Κακού. Ήδη ταράζονται απο τον ύπνο τους, τα δεσμά που τους κρατούν σκλάβους στη θέλησή του δεν λύθηκαν ακόμα. Σε αποχαιρετώ εδώ, νεε. Μην ξεχάσεις αυτά που σου είπα." Το πνεύμα δεν πρόλαβε να αποσώσει το λόγο του, και το έδαφος άρχισε να σείεται. Τριγμοί οστών και σκουριασμένων οπλισμών ακούγονταν καθώς σκελετοί άρχισαν να ξεπροβάλλουν απο το έδαφος. Το πνεύμα εξαφανίστηκε και ο Link έπιασε το σπαθί του στο αριστερό του χέρι, ένα σπαθί που σφυρηλατήθηκε γι'αυτόν απο το μεταλλουργό του Βασιλιά αφότου εναπόθεσε το Master Sword στα βάθη των Χαμένων Δασών, μέχρι τη φορά που η Hyrule θα είχε την ανάγκη ενός ήρωα, ζώστηκε την ασπίδα στο δεξί, έσφιξε τα δόντια και ετοιμάστηκε γι'αυτό που θα επακολουθήσει.
Η μάχη διήρκεσε όλη τη νύχτα. Ο Link ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα στο χόρτο της Hyrule, εξουθενωμένος. "Δεν είναι έυκολο να σπας κόκκαλα με σπαθί. Ίσως δεν έπρεπε να δώσω το σφυρί πίσω στους Goron τελικά..." σκέφτηκε χαμογελώντας και ανασαίνοντας βαριά. Με την πρώτη αχτίδα του ήλιου, όλα τα σημεία της μάχης εξαφανίστηκαν, σα να μη συνέβησαν ποτέ. Συνέβη κάτι όμως που όντως δεν είχε συμβεί ποτέ. Ενώ κοιτούσε τον ουρανό της Hyrule, με τα υπέροχα χρώματά του ενώ γλυκοχάραζε είδε, για πρώτη του φορά, αστέρια να πέφτουν. Πολλά πολλά μικρά αστεράκια, που άφηναν πίσω τους ίχνη και τα έκαναν να μοιάζουν σα μαλλιά που τα κινεί ο αέρας. Παρά την κούρασή του, κατάφερε να σηκωθεί για να απολαύσει το πρωτόγνορο θεάμα. Μάλιστα, ένα απο αυτά τα αστεράκια έπεσε όχι πολύ μακριά του.
Ξαφνικά η ηρεμία απο τη μορφή του εξαφανίστηκε. "Έρχονται κιόλας, οι υπηρέτες του Κακού. Ήδη ταράζονται απο τον ύπνο τους, τα δεσμά που τους κρατούν σκλάβους στη θέλησή του δεν λύθηκαν ακόμα. Σε αποχαιρετώ εδώ, νεε. Μην ξεχάσεις αυτά που σου είπα." Το πνεύμα δεν πρόλαβε να αποσώσει το λόγο του, και το έδαφος άρχισε να σείεται. Τριγμοί οστών και σκουριασμένων οπλισμών ακούγονταν καθώς σκελετοί άρχισαν να ξεπροβάλλουν απο το έδαφος. Το πνεύμα εξαφανίστηκε και ο Link έπιασε το σπαθί του στο αριστερό του χέρι, ένα σπαθί που σφυρηλατήθηκε γι'αυτόν απο το μεταλλουργό του Βασιλιά αφότου εναπόθεσε το Master Sword στα βάθη των Χαμένων Δασών, μέχρι τη φορά που η Hyrule θα είχε την ανάγκη ενός ήρωα, ζώστηκε την ασπίδα στο δεξί, έσφιξε τα δόντια και ετοιμάστηκε γι'αυτό που θα επακολουθήσει.
Η μάχη διήρκεσε όλη τη νύχτα. Ο Link ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα στο χόρτο της Hyrule, εξουθενωμένος. "Δεν είναι έυκολο να σπας κόκκαλα με σπαθί. Ίσως δεν έπρεπε να δώσω το σφυρί πίσω στους Goron τελικά..." σκέφτηκε χαμογελώντας και ανασαίνοντας βαριά. Με την πρώτη αχτίδα του ήλιου, όλα τα σημεία της μάχης εξαφανίστηκαν, σα να μη συνέβησαν ποτέ. Συνέβη κάτι όμως που όντως δεν είχε συμβεί ποτέ. Ενώ κοιτούσε τον ουρανό της Hyrule, με τα υπέροχα χρώματά του ενώ γλυκοχάραζε είδε, για πρώτη του φορά, αστέρια να πέφτουν. Πολλά πολλά μικρά αστεράκια, που άφηναν πίσω τους ίχνη και τα έκαναν να μοιάζουν σα μαλλιά που τα κινεί ο αέρας. Παρά την κούρασή του, κατάφερε να σηκωθεί για να απολαύσει το πρωτόγνορο θεάμα. Μάλιστα, ένα απο αυτά τα αστεράκια έπεσε όχι πολύ μακριά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου