Τα πλάσματα τον κοιτούσαν με τα νεκρά, κούφια κεφάλια τους. Η δαιμονική
τους όψη θα αρκούσε να διαλύσει έναν απλό άνθρωπο, αλλά όχι το Link.
Γι’αυτόν είχαν μεγάλα, γαμψά νύχια που γυάλιζαν στο μωβ φως που εξέπεμπε
ο οβελίσκος. Τα κορμιά τους ήταν ανθρωπόμορφα, αλλά ήταν τυλιγμένα με
σκληρή σάρκα που αντανακλούσε το φως, όπου δεν ήταν λουσμένη με αίμα. Τα
κολασμένα χαμόγελά τους προσέθεταν στο φρικιαστικό τους παρουσιαστικό. O
Link δε λύγισε. Παρά την υπεραριθμία των εχθρών, το θάρρος του τον
κρατούσε στη θέση του. Αρνούταν να κάνει πίσω, μέχρι που ο Αρχιερέας πιο
ογκώδης και μεγαλόσωμος από τους υπόλοιπους δαίμονες, άρχισε πάλι να
ψέλνει.
Τότε τα πλάσματα άρχισαν να τυλίγοται σε μαύρες φλόγες που φάνταζαν πως ξεχύνονται από κάθε πόρο του δύσμορφου κορμιού τους. Οτιδήποτε έγλειφαν αυτές οι φλόγες, το δρόμο, τους τοίχους των σπιτιών, τα λιγοστά δέντρα που είχαν μείνει όρθια, όλα έλιωναν και κατέληγαν μια μαύρη άμορφη μάζα. «Το σπαθί μου δεν αρκεί εδώ. Πρέπει να κάνω κάτι άλλο.» σκέφτηκε ο Link καθώς η βλάσφημη παλίρροια τον πλησίαζε.
- Τι θα κάνεις τώρα, Ήρωα; Βλέπεις και μόνος σου ότι η δύναμη των Θεών σου δε μπορεί να σε προστατέψει από το θάνατο! Τους αποκηρύττεις; Δέχεσαι τους Παλαιούς Θεούς, που κυβερνούσαν στο Χάος της Hyrule πριν την κάθοδο των Ψευδών; Ή θα μοιραστείς τη μοίρα τους, θα πεθάνεις εδώ και η ψυχή σου θα ανοίξει το δρόμο για τον ερχομό τους; Η αισχρή ομιλία του Αρχιερέα αντήχησε στον αέρα. Ο Link δε μπορούσε πια να ανεχτεί τους βλάσφημους λόγους του.
- Σιωπή καταραμένε! Πώς τολμάς να καθυβρίζεις μ’αυτό τον τρόπο τις Τρεις Θεές; Οι αμαρτίες σου είναι ασυγχώρητες και η οργή τους θα πέσει πάνω σου! Πάνω ΣΕ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΙΧΑΜΕΝΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕΣ Σ’ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΗ!
-Ποταπό πλάσμα! Είσαι απλά θνητός! ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΜΕ ΑΠΕΙΛΕΙΣ; Δεν υπάρχει κάτι που να μπορείς να κάνεις! Οι Θεές σου είναι ανίσχυρες! Ήδη εμείς οι Απόστολοι έχουμε ξεκινήσει το έργο μας στις πολιτείες της χώρας αυτής! Σύντομα, όλες οι Παρθένοι-προστάτιδες θα θυσιαστούν , ακριβώς όπως η αγαπητή σου Blaithin!
- Θα σου δείξω τη δύναμη των Θεών, βέβηλε! Κι θα στείλω όλα εσάς τα βδελύγματα του Χάους πίσω στους αφέντες σας!
- ΕΛΑ ΛΟΙΠΟΝ! ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ «ΗΡΩΑ»! ΘΑ ΜΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΜΕ ΣΤΑΜΤΗΣΕΣ ΠΡΙΝ ΠΟΥ ΞΕΚΟΙΛΙΑΖΑ ΤΗ ΜΙΚΡΟΥΛΑ; ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!
Το αηδιαστικό γέλιο του αντήχησε στους αιθέρες . Μαζί του, όλοι οι δαίμονες άρχισαν να γελούν με μια αισχρή κακοφωνία που έκανε το Link να ζαλίζεται. Έκλεισε τα μάτια. Άφησε τον εαυτό του να ηρεμήσει. Ένιωθε την ευλογία των Θεών πάνω του. Το Triforce στο χέρι του φώτιζε έντονα. Η δύναμη των Θεών τον γέμιζε και άρχισε να λάμπει ολόκληρος. Το έδαφος άρχισε να σείεται και τα σύννεφα στον ουρανό να κινούνται. Βροντές άρχισαν να αντηχούν στο βάθος, καθώς οι πρώτες σταγόνες της βροχής άρχισαν να ποτίζουν το έδαφος. Η βροχή όμως ήταν κόκκινη. Όλη η φύση έκλαιγε αίμα για την τρομερά γεγονότα που είχαν συμβεί. Απ’το στόμα του Link άρχισαν να αναβλύζουν λέξεις. Λέξεις που περιείχαν τη δύναμη των Θεών. Λέξεις που προφέρονταν στη γλώσσα που με τη σοφία τους οι Θεοί προίκισαν τους πρώτους Hylians και λέξεις που προφέρονταν με θάρρος που μόνο ο εκλεκτός Τους μπορούσε να έχει.
«Φως, που λάμπει στους Ουρανούς. Άκου το κάλεσμά μου.»
«Πύλες του Κάτω Κόσμου. Ανοίξτε με την προσταγή μου.»
«Έλα εμπρός, καθαρτήριο πυρ των Θεών!»
Ο Link έκανε μια παύση και εισέπνευσε βαθιά. Τα μάτια του ήταν κλειστά. Για εκείνες τις στιγμές, η φύση σταμάτησε να κινείται. Σαν να σταμάτησε να αναπνέει, μαζί με τον προστάτη της. Σαν να προετοιμαζόταν και η ίδια για αυτό που θα ακολουθούσε. Ξάφνου, o Link άνοιξε τα μάτια του και φώναξε στους ουρανούς:
«ΌΛΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΕΔΩ! ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ!»
Μέσα σε μια στιγμή, είχε συμβεί. Ένας γιγάντιος κεραυνός έπεσε μέσα στη μέση της πλατείας του χωριού. Όλα τυλίχτηκαν στο λαμπρό φως του, που έκανε τη νύχτα μέρα και μπορούσε να φανεί από χιλιόμετρα μακριά. Τα ουρλιαχτά πόνου από τους δαίμονες που έγιναν στάχτη δεν πρόλαβαν να βγουν από τα αισχρά λαρύγγια τους. Ακόμη κι αν προλάβαιναν, δε θα μπορούσαν να επισκιάσουν τον απίστευτο κρότο που προκλήθηκε. Ο Link έστεκε ανεπηρέαστος από την καταστροφή. Οι Θεές δε θα επέτρεπαν το φορέα της δύναμής τους να πάθει κακό. Το επόμενο δευτερόλεπτο, το φως εξαφανίστηκε, η γη εξέπνευσε και η ροή της ζωής συνεχίστηκε. Ο άνεμος φυσούσε ξανά. Η βροχή έπεφτε και πάλι. Όλη η πλατεία όμως ήταν άδεια. Τα μόνα ίχνη που απέμειναν από το μίασμα που μέχρι πριν λίγο τη γέμιζε ασφυκτικά, ήταν στάχτες που τώρα ξέπλενε η βροχή. Μόνο το καψαλισμένο πτώμα του Αρχιερέα είχε απομείνει και γέμιζε την ατμόσφαιρα με τη δυσωδία τα καμένης σάρκας του.
Τότε τα πλάσματα άρχισαν να τυλίγοται σε μαύρες φλόγες που φάνταζαν πως ξεχύνονται από κάθε πόρο του δύσμορφου κορμιού τους. Οτιδήποτε έγλειφαν αυτές οι φλόγες, το δρόμο, τους τοίχους των σπιτιών, τα λιγοστά δέντρα που είχαν μείνει όρθια, όλα έλιωναν και κατέληγαν μια μαύρη άμορφη μάζα. «Το σπαθί μου δεν αρκεί εδώ. Πρέπει να κάνω κάτι άλλο.» σκέφτηκε ο Link καθώς η βλάσφημη παλίρροια τον πλησίαζε.
- Τι θα κάνεις τώρα, Ήρωα; Βλέπεις και μόνος σου ότι η δύναμη των Θεών σου δε μπορεί να σε προστατέψει από το θάνατο! Τους αποκηρύττεις; Δέχεσαι τους Παλαιούς Θεούς, που κυβερνούσαν στο Χάος της Hyrule πριν την κάθοδο των Ψευδών; Ή θα μοιραστείς τη μοίρα τους, θα πεθάνεις εδώ και η ψυχή σου θα ανοίξει το δρόμο για τον ερχομό τους; Η αισχρή ομιλία του Αρχιερέα αντήχησε στον αέρα. Ο Link δε μπορούσε πια να ανεχτεί τους βλάσφημους λόγους του.
- Σιωπή καταραμένε! Πώς τολμάς να καθυβρίζεις μ’αυτό τον τρόπο τις Τρεις Θεές; Οι αμαρτίες σου είναι ασυγχώρητες και η οργή τους θα πέσει πάνω σου! Πάνω ΣΕ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΙΧΑΜΕΝΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕΣ Σ’ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΗ!
-Ποταπό πλάσμα! Είσαι απλά θνητός! ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΜΕ ΑΠΕΙΛΕΙΣ; Δεν υπάρχει κάτι που να μπορείς να κάνεις! Οι Θεές σου είναι ανίσχυρες! Ήδη εμείς οι Απόστολοι έχουμε ξεκινήσει το έργο μας στις πολιτείες της χώρας αυτής! Σύντομα, όλες οι Παρθένοι-προστάτιδες θα θυσιαστούν , ακριβώς όπως η αγαπητή σου Blaithin!
- Θα σου δείξω τη δύναμη των Θεών, βέβηλε! Κι θα στείλω όλα εσάς τα βδελύγματα του Χάους πίσω στους αφέντες σας!
- ΕΛΑ ΛΟΙΠΟΝ! ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ «ΗΡΩΑ»! ΘΑ ΜΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΜΕ ΣΤΑΜΤΗΣΕΣ ΠΡΙΝ ΠΟΥ ΞΕΚΟΙΛΙΑΖΑ ΤΗ ΜΙΚΡΟΥΛΑ; ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!
Το αηδιαστικό γέλιο του αντήχησε στους αιθέρες . Μαζί του, όλοι οι δαίμονες άρχισαν να γελούν με μια αισχρή κακοφωνία που έκανε το Link να ζαλίζεται. Έκλεισε τα μάτια. Άφησε τον εαυτό του να ηρεμήσει. Ένιωθε την ευλογία των Θεών πάνω του. Το Triforce στο χέρι του φώτιζε έντονα. Η δύναμη των Θεών τον γέμιζε και άρχισε να λάμπει ολόκληρος. Το έδαφος άρχισε να σείεται και τα σύννεφα στον ουρανό να κινούνται. Βροντές άρχισαν να αντηχούν στο βάθος, καθώς οι πρώτες σταγόνες της βροχής άρχισαν να ποτίζουν το έδαφος. Η βροχή όμως ήταν κόκκινη. Όλη η φύση έκλαιγε αίμα για την τρομερά γεγονότα που είχαν συμβεί. Απ’το στόμα του Link άρχισαν να αναβλύζουν λέξεις. Λέξεις που περιείχαν τη δύναμη των Θεών. Λέξεις που προφέρονταν στη γλώσσα που με τη σοφία τους οι Θεοί προίκισαν τους πρώτους Hylians και λέξεις που προφέρονταν με θάρρος που μόνο ο εκλεκτός Τους μπορούσε να έχει.
«Φως, που λάμπει στους Ουρανούς. Άκου το κάλεσμά μου.»
«Πύλες του Κάτω Κόσμου. Ανοίξτε με την προσταγή μου.»
«Έλα εμπρός, καθαρτήριο πυρ των Θεών!»
Ο Link έκανε μια παύση και εισέπνευσε βαθιά. Τα μάτια του ήταν κλειστά. Για εκείνες τις στιγμές, η φύση σταμάτησε να κινείται. Σαν να σταμάτησε να αναπνέει, μαζί με τον προστάτη της. Σαν να προετοιμαζόταν και η ίδια για αυτό που θα ακολουθούσε. Ξάφνου, o Link άνοιξε τα μάτια του και φώναξε στους ουρανούς:
«ΌΛΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΕΔΩ! ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ!»
Μέσα σε μια στιγμή, είχε συμβεί. Ένας γιγάντιος κεραυνός έπεσε μέσα στη μέση της πλατείας του χωριού. Όλα τυλίχτηκαν στο λαμπρό φως του, που έκανε τη νύχτα μέρα και μπορούσε να φανεί από χιλιόμετρα μακριά. Τα ουρλιαχτά πόνου από τους δαίμονες που έγιναν στάχτη δεν πρόλαβαν να βγουν από τα αισχρά λαρύγγια τους. Ακόμη κι αν προλάβαιναν, δε θα μπορούσαν να επισκιάσουν τον απίστευτο κρότο που προκλήθηκε. Ο Link έστεκε ανεπηρέαστος από την καταστροφή. Οι Θεές δε θα επέτρεπαν το φορέα της δύναμής τους να πάθει κακό. Το επόμενο δευτερόλεπτο, το φως εξαφανίστηκε, η γη εξέπνευσε και η ροή της ζωής συνεχίστηκε. Ο άνεμος φυσούσε ξανά. Η βροχή έπεφτε και πάλι. Όλη η πλατεία όμως ήταν άδεια. Τα μόνα ίχνη που απέμειναν από το μίασμα που μέχρι πριν λίγο τη γέμιζε ασφυκτικά, ήταν στάχτες που τώρα ξέπλενε η βροχή. Μόνο το καψαλισμένο πτώμα του Αρχιερέα είχε απομείνει και γέμιζε την ατμόσφαιρα με τη δυσωδία τα καμένης σάρκας του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου