Μέρος 7ο

    Η Zelda.....όμως υπήρχε ένα πρόβλημα. Η Zelda βρισκόταν βαθιά βυθισμένη σε μια πυρετώδη παράνοια. Ωστόσο δεν είχαν χαθεί όλα. Ο Βασιλιάς ήταν ακόμα ζωντανός. Ό,τι γνώσεις είχε η πριγκήπισσα, αυτός τις κατείχε καλύτερα. Αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην πρωτεύουσα, το ταξίδι όμως θα ήταν μακρινό πλέον. Είχε φτάσει μέχρι τη λίμνη, και έπρεπε να ταξιδέψει για αρκετές μέρες....ειδικά δεδομένων των επιθέσεων που θα δεχόταν με τη δύση του ηλίου. Δεν είχε επιλογή όμως, ούτε και χρόνο για χάσιμο. Το σημάδι του Triforce στο χέρι του αντιδρούσε ήδη έντονα. Σπιρούνισε την Epona, που άρχισε να καλπάζει. Έπρεπε να καλυψει όσο περισσότερο έδαφος μπορούσε πριν δύσει ο ήλιος. Θα περνούσε τις νύχτες πολεμώντας για τη ζωή του και τις ημέρες θα μοίραζε το χρόνο του σε ύπνο και δρόμο. Το λιγοστό φαγητό που είχε μαζί του ίσα που θα του έφτανε, αν ήταν προσεκτικός. Χρόνος για να σταμτήσει σε καποιο χωριό καθ'όδόν δεν υπήρχε, γιατί θα ήταν χρόνος χαμένος. Ενώ τα σκεφτόταν όλα αυτά, αγνοούσε μόνιμα το νεραϊδάκι που τσίριζε ρωτώντας τον "Που πάμε;" εκτός απο μια στιγμή που, εκνευρισμένος, το έπιασε και το έχωσε σε ένα σακίδιο της σέλας.          
         Το μεσημέρι της 5ης μέρας τον βρήκε μπροστά στα εξωτερικά τείχη της πρωτεύουσας. Είχε φτάσει. Πήγε μέχρι το πανδοχείο, και αφού ξεπέζεψε και άφησε το άλογό του στη φροντίδα του στάβλου εκεί, ξεκίνησε για το παλάτι. Καθώς περνούσε μέσα απο τους πολυβουους δρόμους και τα σοκάκια της αγοράς, δεν ήταν λίγοι αυτοί που τον αναγνώρισαν. Πολλοί τον χαιρετισαν, και ο Link ανταπέδιδε, στο πρόσωπό του όμως ήταν εμφανώς σκυθρωπό. Καθώς περνούσε πο τις πλούσιες συνοικίες προς το παλάτι, πολλές ήταν αυτές που λιποθύμησαν απο την άγρια ομορφιά του, και πολλοί που, ζηλεύοντας τις ικανότητες και τη φήμη του, τον κακολογούσαν λέγοντας πως δεν είναι παρά ένας βάρβαρος και άξεστος αγροίκος.
          Η αλήθεια βέβαια ήταν οτι αυτή η αντίδραση ήταν δικαιολογημένη. Ο Link, στη βιασύνη του να φτάσει, λίγο νοιαζόταν για το πως δείχνει. Και μετά απο τόσες μέρες με κακουχίες και μια νεροποντή δεν ήταν ιδιαίτερα ευπαρουσίαστος. Παρ'όλα αυτά, οι φρουροί στο κάστρο του επέτρεψαν την είσοδο, αν και τον ανάγκασαν να παραδώσει τα όπλα του. Ρώτησε και έμαθε οτι ο Βασιλιάς ήταν σε μια απο τις αυλές του παλατιού, μαζί με τους Βασιλικούς Μάγους, τον Αρχιβιλιοθηκάριο και αρκετούς ευγενείς. Τους βρήκε γύρω απο ένα μικρό, ωοειδές σφαιρίδιο. Μόλις τους πλησίασε, ο Βασιλιάς τον υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες, παρά το βρώμικο παρουσιαστικό του, με πολλούς ευγενείς να κάνουν υποτιμητικούς μορφασμούς. Πριν προλάβει να πει οτιδήποτε, ο Βασιλιάς μίλησε: "Κύριοι, τώρα που ο Ήρωας αυτοπροσώπως μας ευλόγησε με την παρουσία του, μπορούμε πιστεύω να δούμε τι θα κάνουμε με αυτό το πραγματάκι εδώ!".        
         Του εξήγησαν πως το αντικείμενο έπεσε απο τον ουρανό τη Ημέρα των Πεφταστεριών, όπως καταγράφηκε επίσημα το πρωτοφανές φαινόμενο. Οι μάγοι της Αυλής, παρόλο που ήταν σίγουροι για το οτι είχε μαγικές ιδιότητες, αδυνατούσαν να προσδιορίσουν τι είδους μαγεία το παρήγαγε. Δεν είχε προκαλέσει καμια ζημιά, ωστόσο δεν αντιδρούσε σε τίποτα. Ούτε σε μαγεία, ούτε σε φυσική επαφή, αν και πρόσθεσαν οτι δεν είχαν δοκιμάσει τα πάντα.  Το αντικείμενο ήταν φαινομενικά αδρανές, πέρα απο μια αδιόρατη ψυχράδα που εξέπεμπε. Το χρώμα του ήταν...αλλόκοτο, απο τη μία γνώριμο και ταυτόχρονα τόσο απόκοσμο. Ο σεβασμιος Αρχοβιβλιοθηκάριος ήταν παντα κοντά για να παρακολουθεί και να καταγράφει στο τεράστιο βιβλίο του τα γεγονότα. Η νεράιδα, κρυμμένη εδώ και ώρα στο σκούφο του Link, κουδούνισε απαλά στο αυτί του....